रोजचे मरण जगण्याचा ध्यास.
देहाचे सोह;e सौंदर्याची आरास,
पोटभर भुकेसाठी आभा;भर घास.
क्षणा-क्षणांत भरलेला शाश्वताचा भास,
उद्याच्याही उद्यामध्ये असण्याची आस.
कधी तरी हा अंधार धरेल प्रकाशाची कास,
कधी तरी मीसुद्धा होइन मुक्त...........
No comments:
Post a Comment